Zgodnie z regulacjami zawartymi w Kodeksie rodzinnym i opiekuńczym, oboje małżonkowie obowiązani są, każdy według swych sił oraz swych możliwości zarobkowych i majątkowych, przyczyniać się do zaspokajania potrzeb rodziny, którą przez swój związek założyli. Zadośćuczynienie temu obowiązkowi może polegać także, w całości lub w części, na osobistych staraniach o wychowanie dzieci i na pracy we wspólnym gospodarstwie domowym.

Powyższe stanowi zatem konkretyzację obowiązków wzajemnej pomocy i współdziałania dla dobra rodziny, zaś świadczenia dochodzone i zasądzone na podstawie przytoczonego przepisu korzystają ze wszystkich przywilejów zastrzeżonych dla klasycznie pojmowanych świadczeń alimentacyjnych. W orzecznictwie sądowym, m.in. w uchwale Sądu Najwyższego z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt: III CZP 39/11, wskazano jednakże, że „pomiędzy obowiązkiem ustanowionym w art. 27 KRO, a obowiązkiem alimentacyjnym (art. 128 i n. oraz art. 60 KRO) istnieje pewne podobieństwo, jednak o tożsamości tych obowiązków nie może być mowy; można mówić co najwyżej o „alimentacyjnym charakterze” obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, konstatacja ta nie upoważnia jednak do formułowania tezy, że między małżonkami – w czasie trwania małżeństwa – istnieje obowiązek alimentacyjny sensu stricto”, jednak tak samo jak klasyczne roszczenie o alimenty, również i obowiązek zaspokajania potrzeb rodziny korzysta z ochrony prawnej.

Potrzeby rodziny stanowią, oprócz utrzymania i wychowania dzieci, które są potrzebami wspólnymi, również indywidualne potrzeby małżonków. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że mogą one być zaliczone do kategorii potrzeb rodziny, gdy zaspokojenie ich jest w danych okolicznościach usprawiedliwione interesem rodziny i odpowiada zasadom współżycia społecznego, a przede wszystkim zasadzie jednakowej stopy życiowej wszystkich członków rodziny. Zakres przyczyniania się do zaspakajania potrzeb rodziny wyznaczają możliwości zarobkowe każdego z małżonków, a nie faktycznie uzyskiwane dochody.

W konsekwencji nie powstaje obowiązek jednego z małżonków zaspokajania potrzeb rodziny w miejsce drugiego z nich, który w sposób nieuzasadniony nie wykorzystuje własnych możliwości zarobkowych. Jeśli więc jeden z małżonków pozostających we wspólnym pożyciu nie spełnia ciążącego na nim obowiązku przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny, wówczas sąd może nakazać, ażeby wynagrodzenie za pracę albo inne należności przypadające temu małżonkowi były w całości lub w części wypłacane do rąk drugiego małżonka. W tym celu małżonek, który o wypłatę stosownych środków się ubiega, musi wnieść do sądu wniosek, sąd z kolei wyda nakaz po umożliwieniu temu z małżonków, przeciwko któremu nakaz ma zostać wydany, złożenia wyjaśnień, chyba że wysłuchanie go nie jest możliwe lub nie jest ono celowe.

Rozstrzygnięcie o zaspokajaniu potrzeb rodziny następuje przez nakazanie wypłacania wynagrodzenia za pracę, które obejmuje zarówno płacę zasadniczą, jak i wszelkie dodatki, dopłaty i ekwiwalenty pieniężne oraz rent, emerytur, a także wszelkich stałych i powtarzających się świadczeń albo innych należności. Odpis wydanego postanowienia sąd przesyła pracodawcy małżonka zobowiązanego z wezwaniem, aby przypadające wynagrodzenie za pracę lub inne należności było wypłacane wyłącznie do rąk uprawnionego małżonka. Jednakże w razie zmiany miejsca zatrudnienia małżonka, w stosunku do którego był skierowany nakaz wypłacania wynagrodzenia do rąk drugiego małżonka, nakaz upada. Niezbędne wówczas jest wydanie nowego postanowienia.

Poza wskazaną powyżej możliwością, środki na zaspokojenie potrzeb rodziny można uzyskać również w trybie zwykłym od współmałżonka, który nie dopełnia spoczywającego na nim ustawowego obowiązku. W tym celu powinno zostać wytoczone powództwo zawierające żądanie o orzeczenie dokonywania odpowiednich wpłat do rąk drugiego z małżonków. W pozwie powinno być zaznaczone, że wpłaty te są przeznaczone na zaspokajanie potrzeb rodziny. Wybierając ten tryb pamiętać należy, że powód korzysta w procesie oraz w postępowaniu egzekucyjnym z przywilejów przyznanych roszczeniom alimentacyjnym.

Na zakończenie warto dodać, iż obowiązek zaspokajania potrzeb rodziny jest aktualny, gdy istnieje – związana węzłem wspólnego pożycia – rodzina, którą tworzą bądź bezdzietni małżonkowie, bądź – w przypadku separacji faktycznej – jedno z małżonków pozostające z dziećmi we wspólnym gospodarstwie rodzinnym. Obowiązek przyczyniania się do zaspokajania potrzeb rodziny ustaje zaś w wypadku separacji faktycznej małżonków bezdzietnych bądź małżonków, których dzieci wskutek usamodzielnienia się nie pozostają z nimi we wspólnym gospodarstwie rodzinnym, przytoczone stwierdzenie wysunął Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 26 maja 1999 r., sygn. akt: III CKN 153/99, choć oczywiście i przeciwne stanowisko w orzecznictwie Sądu Najwyższego znaleźć można.

Alimenty od męża dla żony bez rozwodu

Komentarz do “Alimenty od męża dla żony bez rozwodu

  • 30 stycznia 2017 z 21:51
    Permalink

    Cześć, to jest komentarz.
    Aby skasować ten komentarz, zaloguj się i wyświetl komentarze tego wpisu. Wtedy zobaczysz opcje edycji oraz kasowania komentarzy.

    Powtórz

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *